zondag 29 augustus 2010
vrijdag 27 augustus 2010
woordjes en mensen in het ziekenhuis
Vele dubbele woorden bestaan er hier. In het begin is het erg grappig, maar 10 keer gebruiken is het de normaalste zaak van de wereld. Toch even stand van zaker opmaken van dit lijstje in mijn vocabulaire dat nog steeds groeit:
Liklik weinig/klein
kaikai eten/bijten
longlong mentaal gestoord/gek
pecpec ontlasting
pispis urine
lawlaw belvormige vrucht
sapsap eerder gefotografeerde cactus-lookalike vrucht
pawpaw papaya
saksak seigo, binnenste uit de sago-palm, poeder>prut
laplap doek(je)/lap stof
singsing traditionele dans/zang
mumu grondoven, hete stenen, eten erop afdekken met bladeren en grond, wachten, eten
bubu opa/oma/kleinkind
susu melk/borst
Als het gelukt is om alle foto’s te uploaden zien jullie:
De Chauka, een vogel die alleen op Manus Island voorkomt en overdag en smorgens vroeg :( flink en een typisch lawaai maakt. Naast de typische Chauka, is er een slak die een felgroen huisje heeft. Een kritsch grapje over de mensen uit Manus is dan ook. Ze praten als de Chauka, veel, hard, veel praatjes. Maar ze ontwikkelen zich op het tempo van de groene slak.
De huidige Fysiotherapieruimte in een gebouwtje met een aantal traptreden ervoor. Zeer onpraktisch voor mensen met krukken en rolstoelen ;) 1x ik aan tafel, 1x emily, en een foto van buiten. We delen het gebouw met the Provincial Aids Council.
Allerlei foto’s van de zaal met chirurgische patienten.
Een oude grijze vrouw met gestrekte benen op bed zittend en uitgerekte oorlellen. Ze heeft een flinke wond maar is bang voor een huidtransplantatie, dus we proberen haar al een paar weken over te halen het toch te doen.
Een jonge jongen met dreadlocks en been in het gips. Wacht al 5 weken op het moment dat het ziekenhuis weer eens wat geld heeft en een vliegticket naar Port Moresby, de hoofdstad, voor het kan kopen om daar de gebroken botten wél op de goede plaats te kunnen fixeren. Hier is geen goed fixatiemateriaal.
Vrouw met rode laplap en klein staartje. Ze is met een mes in haar hand gevallen en heeft zichzelf een klaplong gestoken. Naast vele ongelukken is er ook veel steekwonden als gevolg van ruzies. Messen zijn altijd in de buurt want veel mensen hebben ze dagelijk veel nodig. Judith en ik hebben op onze reis ook vaker kinderen gezien van nog geen 6jaar die met een mes even groot als hun arm zaten te spelen. Helemaal normaal hier.
Meisje/vrouw in rode rolstoel. Dochter van de timmerman van het ziekenhuis die tuberculose van de wervelkolom heeft. Althans, actief was. Met medicatie is de activiteit te stoppen als je optijd erbij bent. Imelda niet, 1ruggenwervel is volledig ingezakt en een andere half en ze heeft er veel pijn van. Als de kapotte wervel verschieten kan ze met een beetje ongeluk volledig verlamd raken vanaf haar navel. Ook zij wacht al meer dan 2 maanden op geld om doorgestuurd te worden naar de hoofdstad waar ze misschien een stabiliserende operatie kunnen uitvoeren. Voordat ze naar de wc/douche gaat, poetst ze hem eerst zelf. En dat is niet overbodig, want er ZIJN GEEN SCHOONMAKERS in het ziekenhuis. De “laagste” verpleegkundigen doen soms wel iets, maar die hebben ook vele ander taken. Sinds 1 maand hebben vrijwilligers van het rode kruis een deel van de schoonmaak overgenomen, maar dat is zeker niet genoeg.
De verpleegkundige (Gwen) met de grootste afro wordt hopelijk in de toekomst onze fysio-technician. Een hulp van de fysio met allerlei taken die vaak moeten gebeuren en niet erg lastig zijn. Een hele lieve en hardwerkende vrouw
Verpleegkundigen met tattoos. Vrijwel alle mensen op Manus hebben de tattoos. Ze verschillen per regio/clan. Doordat de huidskleur kan verschillen valt het bij sommigen meer op dan bij anderen. Ik merk ze al lang niet meer op. Het is denk ik een langzaam uitstervende traditie.
Brian, health extension officer, de in de lucht zittende man, had 3 maanden geleden nog volledig zwarte tanden van al het roken, buai (beetle-nut) kauwen en niet tanden poetsen. Met een chirurgisch mesje heeft hij de zwarte laag eraf gekrast met dit als resultaat.
Zoals je bij de vrouw en met 2 kinderen ziet komen tropische zweren hier vaak voor. Of het nu echt heerst weet ik niet, maar ik zie ze de afgelopen weken meer in het ziekenhuis opduiken en 1 van de japanse vrijwilligers heeft er een aantal gehad.
Het echtpaar met kindje met een waterhoofd. Idem wachtende op geld voor een ticket naar de hoofdstad.
De 4 zusters van de operatiekamer
Een jong echtpaar. De vrouw is zuster in verloskunde zaal. Hij werkt voor provincial administration. Zeker geen domme vent, ik kende hem al redelijk goed. Voordat hij in een ruzie z’n vrouw een gebroken arm sloeg met een stuk hout! Na zo’n verhaal in PNG kan je het uitroepteken wel weglaten, wat dit soort dingen zijn hier aan de orde van de dag. Wel interessant om op een voorzichtige manier uit te vragen wat er allemaal speelt. De medewerkers van het ziekenhuis sturen wel altijd aan op het aanmaken van een officieel proces verbaal. Om vervolgens gewoon met de man weer naar huis te gaan hoor…
zondag 8 augustus 2010
begin augustus, foto's huis en zomaartjes
Hoi allen!
Bedankt voor alle leuke reactie en mijn excuses dat ik nog niet iedereen persoonlijk heb terug gemaild. Hier gaat alles prima. De eerste keer malaria overwonnen, mn bloedwaarden zijn weer okee. Ik ben nooit echt ziek geweest gelukkig, dankzij de preventieve medicatie. Helaas blijft ik wel een zwaar hoofd houden, maar daar valt prima mee te leven. Ook mijn gebroken rib is voel ik bijna niet meer en kan eindelijk het sporten weer gaan hervatten. Sommige mensen zeggen zelfs dat ik wat ben aangekomen!
Ongeveer 6weken heb ik weinig tot geen patienten gezien en ben ik bezig geweest met een internal survey in verschillende units van het Ziekenhuis en en een hoop andere dingen. Het was erg leuk om beter te weten wat andere units precies doen, of zouden moeten doen. Gelukkig ben ik nu weer aan het werk met patienten in de “zalen”, om te voelen waar je echt voor werkt.
Ik ben nu 3maanden op Manus Island zonder onderbreking, tellend vanaf het einde Judith en mijn rondreis door PNG. Volgens mij heb ik een kleine cultuur-frustratie-periode achter de rug en goed verwerkt. Afgelopen week had ik nog meer het gevoel binding met de mensen van Manus te hebben. Voelt goed. Als ik ook nog in dit huis zou kunnen blijven voor lange tijd zou dat helemaal fijn zijn. Het is aan de dure kant en het ziekenhuis wil me verplaatsen als de huurbaas de huur echt zou verhogen. Gek genoeg is er geen contract getekend, dus kán hij dat prima doen. Ware het niet dat ik dat nu de eerste keer heb weten te voorkomen door mijn overtuigende woorden :)
Jammergenoeg heb ik geen foto gemaakt toen ik het huis voor het eerst binnenkwam. Elke vierkante cm die je op de foto ziet het ik gepoetst, met dit als resultaat. Schoner kan het niet. Op sommige stukjes was het beter niet te hard te schrobben omdat er onder de verf geen hout meer zit, alleen een termiet met een volle maag.
Verder over huisdieren gesproken, het groene mormel op de foto is geen dier en nee, ook geen cactus uit Lucky Luke. Hier noemen we het sapsap, heerlijk wit vruchtvlees met zwarte pitten. Op de andere foto zomaar een greep uit het assortiment van groenten en fruit dat hier aanwezig is. Hoewel je er goed naar op zoek moet gaan, soms geluk moet hebben of op het juiste moment op de markt moet zijn. Links op het bord ligt een voorpoot van pukpuk, krokodil. Het smaakt een beetje als kip, maar veel sterker. De eerste keer dat ik het zag liggen in de supermarkt geloofde ik niet dat het echt krokodil kon zijn. Ik kocht een paar moten van de staart en de week erop hoorde ik dat er mensen boos waren om het feit dat de supermarkt het vlees te koop had. Hun traditie was om de krokodil met rust te laten, zodat de krokodil ook de mens met rust zou laten. Ook zijn er “wel eens” mensen opgegeten. En als je dan die krokodil op je bord hebt liggen eet je dus indirect mensenvlees :s Dit vlees komt niet uit Manus maar van het vaste land, en ik maak mezelf wijs dat de krokodillen daar vegetariers zijn. Voelt beter haha! Nu is er een nieuwe regeling. Je vraagt aan het personeel of je wat vlees kan krijgen en dan halen ze het uit de koelcel in het magazijn.
De supermarkt raakte afgelopen weken akelig leeg, maar is nu weer een beetje bijgevuld
Andere nutteloze weetjes:
Ik ben er nu achter dat het woord “die” 2 betekenissen heeft. Als iemand zegt “em die” betekent dat “hij ging dood” maar ook “hij verloor het bewustzijn”! Ik stond namelijk raar te kijken toen iemand vertelde dat zijn zoon een paar uur na “em die” weer wakker werd!
Mn tok pisin is aardig goed aan het worden en ben nu begonnen met de eerste woordjes van de tok ples van de huiseigenaar. Er zijn vele honderden tok ples in PNG.
Toen ik over de markt liep en een meisje van ongeveer 18 jaar net gekochte mok 2 meter bij mij vandaag uit haar handen kapot liet vallen zei een andere vrouw hardop: “Je liet je mok vallen omdat je naar die white-man aan het kijken was he!” En toen lag de hele markt dubbel, super!
Uitnodigingen voor een bijeenkomst kunnen hier erg laat gegeven worden. Tot 15 minuten van tevoren. Zo ook een fund-raise feestje voor Miss Manus. Gelukkig keek ik na thuiskomst toch alvast maar eens naar de datum en tijdstip…. Nu! Ik was een uur te laat, maar dat bleek nog 1,5uur te vroeg…
“stop calling my phone!” zegt men als men niet gebeld wil worden, niet “stop calling me!”, of ben ik de enige die dat grappig vindt…..
Lukim yupela!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
