Manus Island

Hoi Allemaal,
Hoe is het in het prachtige Belgie en Nederland? Hopelijk gaat het goed daar. Hier is het goed, en goed warm ook haha! “Hier” betekend voor mij de komende tijd “Lorengau”, een dorp/stadje gelegen in het oosten van Manus Island, Papoea Nieuw Guinea. Uitgestrekt ligt het aan de baai die wordt afgesloten van de zee door een aantal eilandjes. Manus is een bommetje van leven, veel regen en veel zon, net een paar graden ten zuiden van de evenaar. (op youtube geeft “manus island” één amateurfilmpje met de aankomst vanuit het vliegtuig en de markt. Voor meer foto’s kun je al kijken naar rachelfizz.blogspot.com)
Via VSO (Voluntairy Services Overseas) ben ik hier aan het werk als vrijwilliger. In Nederland heb ik een aantal trainingen gehad, en de afgelopen week samen met nog 3 andere vrijwilligers een taal-en cultuur training gehad over PNG. Dat was in het prachtige Madang waar het hoofdkantoor van VSO-PNG zit. De meestgesproken taal in PNG is Tok Pisin, een afgeleidde vorm van engels en een paar duitse woordjes. Een taal met weinig woorden. Makkelijk denk je dan, om te beginnen. Maar een gevolg is dat de volgorde van de woorden van belang is voor de betekenis ervan en één woord meerdere betekenissen kan hebben. Zo staat het woord “LONG” voor: to, from, at, into, onto, under. We maken het lekker makkelijk Het is best komisch als er op je WC-papier “numbawan” (number one) staat, ik in het “haus sik” ga werken en ik eergister 1,5uur snorkelend spectaculair uitzicht heb gehad in de “solwara” (solt water>zee).
De veranderingen in PNG gaat snel. Ik ben geen lezer, maar wat mij verteld is is dat de overgang van gebruik van stenen naar gebruik van metaal, naar gebruik van computer voor sommige delen van PNG binnen 60jaar heeft plaatsgevonden. Dat kan natuurlijk niet allemaal soepel verlopen. Zo staan de Highlanders bekend om hun snelle fysieke agressie, terwijl de kustbewoners eerder een vloek uitspreken. In alle delen van het land is er veel huiselijk geweld en nog een “ouderwetse” rolverdeling.
Om in PNG te komen heb ik 3keer moeten overstappen. De eerste was 10uur in Londen, de laatste europese regen opgevangen, snel dat mega-reuzenrad rondgedraaid en toen nog een lekker commercieele star-bucks koffie gedronken met Rachel.
De afgelopen 1,5 jaar heeft zij dezelfde baan ingevuld in Lorengau General Hospital. Een aantal maanden geleden hebben we wat gemaild en geskyped om wat informatie over de functie en de plek uit te wisselen. Ze heeft het redelijk moeilijk gehad om als zelfstandige vrouw het nut en de inhoud van fysiotherapie duidelijk te maken aan de ziekenhuis-medewerkers. Na veel worstelingen en zoekwerk heeft ze het ontzettend goed gedaan. Ik pluk daar nu de vruchten van. Het ziekenhuispersoneel is (lijkt) mij goed te ontvangen en belangrijker nog, het hoofd van de artsen heeft ervoor gezorgd dat een net afgestudeerde fysiotherapeute in dienst is genomen. Het doel van mijn werk is het verbeteren van de kwaliteit van leven voor gehandicapten op Manus Island. Verder uitleg daarover volgt als het ook werkelijk een beetje gaat lopen.
Mijn eerste momenten in Port Moresby, de Hoofdstad van Port Moresby waren bijzonder. De douanier liet met m’n verzameling groentezaadjes houden omdat ik goed slijmde over het werk wat ik ging doen. Na 2 dagen vliegtuigstoelen en slapen door een tremazepammetje te slikken was ik toch iets minder helder. Na het inchecken kreeg ik m’n paspoort persoonlijk nagebracht omdat ik het had laten liggen op de check-in balie, ahum, foutje. Van de ene naar de andere terminal lopen tussen op de grond zittende mensen was een mooie eerste opdracht. Er was wel voor gewaarschuwd in de “welcome-letter”. Het lijkt misschien eng, maar het zijn niet de mooiste mensen, met niet de meest ontspannen uitdrukking op hun gezichten en daar moet je tussendoor slalommen. Ze zitten gewoon lekker mensen te kijken of op familie te wachten. Op de grond. Af en toe een fluim van rood spuug van het beetle-nut kauwen, wat dan weer schoon wordt gemaakt door een mannetje met afwasborstel.
Na vlucht 5 ben ik in Madang en verblijven we de eerste week in Madang Lodge (www.madanglodge.com?). Geen straf! De hele dag vliegen er grote vogels over ons heen en hangen ze krijsend in de boom. Hangen? Oh ja, het black enorme vleermuizen zijn! Fruit-bats. Echt tot meer dan een meter spanwijdte, net zoals mijn biceps-omtrek :p, nee echt ik overdrijf niet, wat die vleermuizen betreft. Ze drinken trouwens al scheppend zeewater. Het moet haast wel een positief teken zijn dat een groep dolfijnen voor de kust van Madang zich meerdere keren aan ons laat zien! Het is de gewoonte om tegen iedereen te zeggen waar je heen gaat als je iemand op straat, ook onbekenden, tegenkomt. Handig, want als een bekend iemand verderop naar je vraagt kan die onbekende meteen zeggen waar je op weg naartoe was! Telecommunicatie, zooo 2009 . Nee hoor, ik schat de de helft van de stads-bevolking wel al aan de gsm is hier.
Ik dus ook: 00675-73607844 voor het geval je me echt wil spreken. Of heb ik het landnummer mis? Sms-en gaat helaas niet en ik heb ook geen idee of ik meebetaal als iemand van jullie mij belt. Ik lig 9uur op jullie voor, dus die tsunami kwam ook iets vroeger :p. Niks van gemerkt en ook geen verder e info meer over kunnen krijgen. Is Hawaii weer flink geraakt?
Vandaag heb ik m’n eerste rondje Ziekenhuis en markt van Lorengau gedaan. Op verschilldende plekken naast het ziekenhuis staan er oude euhh, beval-tafels(?) weg te roesten in de regen. Ach, waarom ook niet. Op de markt heb ik een opgesneden en gerookte boom-kangoroe gespot en 2 schildpadden van 1 meter die op hun rug in de zon dood lagen te zijn! Helaas is het dorpje verder toch vooral klein. Althans, zo komt het op me over.
Groetjes/knuffels/kussen, zoek maar uit, voor ieder wat wils 
Jerome