Op reis in PNG in April

Precies zoals ik beloofd had hier weer een update op “een” maandag of “morgen”. 
Alweer 2 maanden geleden beeindigden Judith en ik onze reis door PNG. Het was een prachtige manier meer binding met het land en de mensen te krijgen en iets meer te zien hoe divers het land is. Voor de geinteresseerden die de landkaart erbij willen nemen: we hebben vanuit Manus eiland een rondje gemaakt. Gevlogen naar Kavieng en een paradijselijk verblijf (zie strand/zee fotos) gehad op het Tsoi Lik eilandje. Daarna vanuit Kavieng 4dagen naar het zuid-oosten gefietst langs de kust van het eiland New Ireland. Overgestoken met een bootje naar Rabaul. Weer verder gevlogen naar Lae en daar een PMV (busje) genomen naar Goroka. Later weer met een PMV naar Madang. Toen ben ik teruggevlogen naar Manus en Judith via de hoofstad (Port Moresby) weer naar huis. Daar hebben we zo’n 4weken over gedaan. Ondertussen zijn we contacten aan het leggen met allerlei organisaties om te proberen hier een leuke baan/project voor Judith te vinden dat een beetje inkomen geeft.

New Ireland
Op reis zijn we lekker actief geweest en op rustige momenten gewoon de omgeving in ons opgenomen. De fietstocht op het eiland “New Ireland” kwam het meest in de buurt van de mens die nog erg simpel leeft. Het is een vruchtbaar klimaat. Dus als je aan de kust leeft en een klein stukje land hebt kom je makkelijk aan je “dagelijkse boterham”. Echt prachtig om te ervaren. Huisje van bush-material, visjes vangen, paar groenten laten groeien, en fruit groet toch overal vanzelf. Natuurlijk is het hard werken, maar ze zijn er niet de hele dag mee bezig. Genoeg “hang-tijd”. We kregen ook vaak allerlei fruit aangeboden op momenten dat we het echt nodig hadden na 3 a 5uur per dag in de hitte te fietsen. Industrie is er ook al lang hoor. Palmolieplantages waar vroeger copra (cocosnoot) plantages waren die door de duitsers ergens begin 1900 zijn gepland. Die liggen langs de eerste aangelegde weg in PNG in opdracht van Herr Bolumiski, vandaar “Bolumiski highway”, wat fietsen goed mogelijk maakt. 4 fietsdagen later in Namatania aangekomen en blij het overige 3/4e deel van onze bagage terug zien die op een PMV vooruit waren gestuurd, zetten we de fietsen aan de kant en nemen een bootje.
Rabaul
Op naar Rabaul, waar in 1993 een vulkaan uitbarste en de afgelopen 17jaar as bleef uitstoten. Grappig genoeg kregen we in Rabaul met 5dagen vertraging het nieuws over de Ijslandse vulkaan te horen, slapend aan de voet van de rustende vulkaan. Rabaul was tot voor de uitbarsting een van de economisch meest rijke steden van PNG. Nu is er 20km verderop een nieuwe stad gebouwd als vervanging voor het gebied dat nu onder 3tot5 meter as ligt. Onze lodge en enkele andere huizen zijn een van de weinige gebouwen die schoongehouden worden onder de blijven neerkomende as. Echter, een maand of 4 geleden is de vulkaan voor het eerst sinds 17jaar gestopt met as spugen. Langzaam komen er daarom nu enkele mensen terug naar de uitgestorven vlakte van metershoge as waaronder vele huizen verborgen liggen. De Japanners hebben vele tunnels achtergelaten in de heuvels als schuilplaats voor de Americanen. Er is net een nieuwe reeks uit over deze oorlog. Eerder was “Band of Brothers” door Spielberg gemaakt. Nu is er “The Pacific”, een serie van hoge kwaliteit over deze oorlog, waarvan een aflevering zich in Rabaul afspeeld. Ik drijf af in mn kano….

De berg naast de vulkaan zijn we opgeklommen om in de krater te kunnen kijken. Onze gids maakte het echter een langzamer tripje dan onze benen soms wilden. En dan bovenop zeggen dat we er lang over hadden gedaan. Rabaul heeft een fijne markt met veel verschillende groenten en fruit, een verademing vergeleken met Manus. Het is goedkoper om sap/melk van de kulau (jonge kokosnoot) te drinken dan flessen water! Aangekomen in Lae zijn we blij dat we de volgende dag weer mogen vertrekken. Dit is een grote stad. We gaan niet voor ons plezier de straat op.
Goroka
Na een paar uur wachten in de ochtend is er een busje voor ons gevonden dat richting Goroka zal rijden. Er is landverschuiving geweest op een ander traject, maar dat heeft toch z’n uitwerking op het aantal PMV’s. Na een half uur rijden met enkele lege plaatsen stoppen we even om iets in te laden. Het blijken een paar duizend kuikentjes te zijn die het niet heel prettig vinden om met 50 in 1doos te zitten. Ooit een paar duizend kuikentjes samen horen “twieten” in een busje? Wij hebben nu 6uur ervaring haha. Door de prachtige Ramu vallei waar suikerriet verbouwd wordt en de runderen van de veelgegeten corned beef blikjes grazen. Na de vallei de Highlands in. De mensen van PNG zijn grofweg in te delen in Highlanders en kustbewoners. De mensen van de kust zouden zogezegd een vloek op iemand kunnen leggen. De Highlanders zijn daarentegen sneller fysiek agressief. De geschiedenis (?) van het kanibalisme in PNG is mijns inziens verbonden aan die agressie. In het ziekenhuis zie ik daarentegen elke week voorbeelden van agressie in de kustregio, zoals Manus, mijn “thuis”. Aangekomen in in het hogergelegen Goroka merken we het heerlijke klimaat. Hier koelt het snachts echt af wil je echt een deken over je heen hebben. Van agressie merken we gelukkig niks en als je een lach geeft krijg je er bijna altijd een terug. Marcel Pool is een nederlandse fysiotherapeut die hier al 4 jaar voor VSO werkt en al veel op poten heeft gezet. We zijn welkom in zijn prachtige huis en eten kip met groenten bereidt in bamboe op een vuur . In Goroka genieten we even van echte koffie met gebak in een westers hotel en maken we een flinke wandeling naar een waterval. Ik blijf me verbazen over de controle met hun blote voeten, wandelend over modderige paadjes, door riviertjes of op puntige stenen. Ze zijn vrijwel altijd sneller en stabieler dan wij mét onze schoenen. De PMV vertrekt niet uit Goroka voordat ie vol is, en dat duurt 2uur. Ondertussen hebben we een paar honderd rondjes over de markt gereden wat wel enig vertier voor het oog geeft. Ik krijg de beste plaats voorin, waar je als eerste door de vooruit vliegt bij een botsing en ik volledig klem zit met mn lange benen. FIJN!
Madang
Op weg naar Madang moeten we de eergenoemde weggeslagen brug oversteken. Dit is een hoofdverbinding tussen de grote steden dus het is een mierennest van autos aan de ene maar gelukkig ook genoeg aan de andere kant van de landslide. Dragers lopen de hele dag met producten heen en weer. Wij mogen voor 3 kina ( 3,8kina is 1euro) over de geimproviseerde brug van enkele boomstammetjes. Dit betalen we aan de jongens die een paadje en de brug hebben gemaakt en aan de overkant hebben we snel een nieuwe PMV gevonden die ons tot in Madang brengt. In Madang ben ik ondertussen bekend en logeren we bij weer een andere VSO’er, Ben, die de capaciteiten van het bestuur van basisscholen in de regio Madang op hoger niveau probeerd te krijgen. We genieten van het prachtige koraal met kleurrijke vissen, een kanotochtje en onze laatste dagen samen. Ook hebben we gesprekken met VSO en Save The Children, organisaties die misschien in de toekomst iets voor Judith kunnen betekenen.

Van dit grote avontuur hebben we filmpjes gemaakt die Judith heeft gemonteerd tot één prachtige film. Mijn ouders hebben er een versie van, voor het geval je de film wil zien.